Mundur

Mundury były chyba najmniej jednolitym elementem umundurowania uczestników powstania. Podobnie jak inne jego elementy, były zazwyczaj przystosowaną odzieżą cywilną. A to z kolei oznaczało, że pojawiały się tu ubrania o charakterze typowo polskim, nawiązujące do konkretnych grup społecznych. Bardzo popularne wśród powstańców, szczególnie pochodzenia szlacheckiego i mieszczańskiego była czamra. Z kolei wśród uboższych powstańców królowały stroje pochodzenia chłopskiego takie jak sukmany, siermięgi czy świtki. Również i w umundurowaniu pojawiały się zagraniczne wzory. Czasami były to mundury austriackie poprzez odpowiednie dodatki nabierające charakteru narodowego. Pojawiły się także koszule nazywane garibaldyjkami. Jedyną formacją, której umundurowanie jest najlepiej udokumentowane, a także jednolite byli żuawi śmierci. 

Najmniej w przypadku umundurowania posiadany danych o spodniach. Poza tym, że z pewnością były to w dużej liczbie spodnie cywilne, raczej luźniejsze, zazwyczaj wpuszczane w buty. Właściwie nic więcej nie da się o nich powiedzieć. Oczywiście tak samo jak przy nakryciach głowy i górnej części mundur starano się trzymać wspólnej kolorystyki. 

W czasie zimy natomiast nieodzownym elementem stawały się kożuchy wełniane. Wśród biedniejszych klas społecznych dominowały zimowe burki, które pojawiały się przede wszystkim wśród chłopów.